Archive for the ‘Blog’ Category

Just this

January 6th, 2009

Εν νιώθω οτι είμαι σε φάση να γράψω κάτι.

Ίσως τελικά κάποια πράματα πρέπει να τα φιλάω ΜΟΝΟ για τον εαυτό μου..

Αφιερωμένο

Posted in Blog | Comments (0)

Η μαύρη θάλασσα. [-Holiday issue- Part III]

January 3rd, 2009

Ξάπλωσα.

Ήταν ήδη αρκετά αργά, για να αναγκάσω τον εαυτό μου, να σταματήσει να σκέφτεται δικαιολογίες γιατί δεν με πήρες ποτέ τηλέφωνο. Κι όμως υποσυνείδητα ήλπιζα ακόμη. Δεν έλεγε να με πάρει ο ύπνος. Τις τελευταίες μέρες δεν κοιμόμουνα κάλα.

Ξυπνούσα ιδρωμένος στον ύπνο μου. Ξυπνούσα απλά για να ελέξω το κινητό.

Άρχισα να παρανοώ. Το ήξερα πως αυτό που έκανα δεν έκανε κάλο στον εαυτό μου. Κι όμως, δεν έλεγα να σταματήσω. Δεν ήθελα να σταματήσω να ελπίζω. Οι αυτοκαταστροφικές μου τάσεις όλο και μεγάλωναν. Δεν έλεγα να πάψω. Ήθελα να σε σκέφτομαι.

Την επομένη, ξύπνησα πικραμένος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν μπορούσα να περιμένω. Δυστυχώς δεν είμαι υπομονετικός τύπος. Όταν θέλω κάτι, το θέλω εδώ και τώρα. Προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα κάνω. Να τα παρατήσω; Να σταματήσω; Αυτό ήταν;  Τόση φασαρία, για να καταλήξω στο.. πουθενά;

Διερωτόμουν. Αξίζει; Λευτέρη αξίζει;

Δεν μπορούσα να βρώ απάντηση. Ένιωθα πολύ απογοητευμένος που δεν μου τηλεφώνησες ποτε. Ίσως και λίγα νεύρα, επειδή ένιωσα οτι δεν ενδιαφέρεσε καθόλου. Παίρνω το κινήτο. Και γράφω.

Μου λες θα με πάρεις. Περιμένω. Δεν με παίρνεις ποτέ. Δεν ενδιαφέρεσε..

Αποστολή. Ξεφυσάω. Πάλι μαλακία έκανα;

Χτυπάει το τηλέφωνο. Έσυ. Πανικός. Ένιωσα πολύ αμήχανα. Ναι;

Τι ώρα θες να βρεθούμαι;

Συγχίζομαι εγώ..

Εμμμ ..

Μπορείς να βρεθούμε σήμερα; Με ρωτάς.

Ναι.

ΟΚ, η ώρα 8:30 θα είμαι εκεί.

Κλείνουμε. Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαμογελάσω ή να λυπηθώ.Ήξερα όμως οτι θα ξεκαθαρίζαμε την κατάσταση. Θα μιλούσαμε, επιτέλους. Ήξερα τι ήθελα να σου πω. Το θέμα ήταν αν ήθελες να με ακούσεις.

Βρεθήκαμε. Ήρθες απ’εδω. Χάρηκα πολύ που σε είδα. Δεν ξέρω γιατι αλλά στα μάτια σου διακρίνω μια σιγουριά. ‘Οταν με βλέπεις, παθαίνω. Μιλήσαμε. Μιλήσαμε πολύ.

Σου εξήγησα την θέση μου και εσυ την δική σου. Μου ανοίχτηκες.Ένιωσα σιγουρία. Με κοίταζες στα μάτια, κάτι που δεν έκανες συνήθως. Σε διαβεβαίωσα οτι θα είμαι ΕΚΕΙ.Φτάνει να με θέλεις εκεί. Μου είπες για τις παραξενιές σου,τις ιδιοτροπίες σου.. Δεν με ενοχλούν. Δεν με απασχολούν. Γιατί για τα άτομα που ΕΓΩ ενδιαφέρομαι, είμαι πάντα εκεί. Οτι κι αν συμβεί.

Ναι ναι ναι ναι. Θα είμαι. Και όταν μου περάσει όλο αυτό. Εκεί θα είμαι. Γιατί γαμώτο έτσι είμαι. Έτσι..

Το ξέρω οτι δεν θα με ερωτευτείς. Ξέρω τι μπορείς ΕΣΥ να μου δώσεις και πλέον μου είναι υπέραρκετο. Φάνηκες πολυ εντάξει στο τέλος της ημέρας, οπώς κανείς δεν έχει μέχρι τώρα.

Στην τελική σου έδωσα πολλές υποσχέσεις και μου έδωσες πολλές υποσχέσεις. Φτάνει τα λόγια να μην μείνουνε λόγια ,φτάνει να μην τα λες έτσι απλά..  Επειδή εγώ,ποτέ δεν λέω κατι χωρίς να το ενοοώ.Στο’πα και στο ξαναλέω.

Και ΕΣΥ θα έχεις πάντα, ένα μέρος στην καρδιά μου. Ακόμα κι αν κάποια μέρα χωρίσουν οι δρόμοι μας..

Να το θυμάσαι.

THE END

Posted in Blog | Comments (6)

Η μαύρη θάλασσα. [Part II]

December 30th, 2008

Μπήκα στο αυτοκίνητο. Έτρεμα.

Δεν ήθελα να σε αφήσω. Ήξερα πως τέλειωσε. Έσκυψα στο τιμόνι. Βούρκωσα.

Δεν ήθελα να κλάψω. Ήσουν στο αυτοκίνητο σου ακόμη. Με περίμενες. Δεν έλεγες να φύγεις. Προσπαθούσα να συνέλθω.Πέρνω τηλέφωνο τον κολλήτο μου.

Βρέθηκα με την..

Μου το κλείνει. Δεν είχα πεί σε κανένα πως θα βρεθούμε. Μου είχε πεί παλιά πως δεν θέλει να ξανακούσει για σένα. Πως δεν μπορεί να με βλέπει να πονάω άσκοπα. Μου ζήτησε να μην του ξαναμιλήσω για σένα. Οτι δεν άξιζες. Οτι μου φέρθηκες σκάρτα. Εγώ πάντα σε υποστήριζα. Δεν φταίει έλεγα. Εγώ φταίω που είμαι πιεστικός.Εγώ φταίω που είμαι έτσι.

Ακούμπησα το κεφάλι μου στο τιμόνι. Ήθελα να κλάψω για την κατάντια μου. Αλλά εσυ ήσουν ακόμη εκεί. Δεν ήθελα να με δείς να κλαίω. Προσπάθησα να είμαι δυνατός. Πρέπει να φύγω τώρα, συλλογίστηκα. Μου είχε καρφωθεί το πρόσωπο σου την ώρα που σε αποχαιρετούσα. Δεν έλεγε να φύγει.Να ξεχαστεί. Πάτησα το γκάζι και έφυγα. Τα χέρια μου μύριζαν με τα αρώματα σου. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στο οδήγημα μου. Σταματάω.

Πάιρνω την κολόνια μου και ψεκάζω παντού. Δεν μπορούσα να σε μυρίζω.Σκεφτόμουνα,γιατί να έχω τόσο έντονα αισθήματα για ένα άτομο που δεν νοιάζετε καν για εμένα; Γιατί να αγαπάω πάντα το λάθος άτομο;

Για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος. Δεν ήθελα να σε χάσω απ΄την ζωή μου. Μόλις έφθασα σπίτι, παίρνω το κινήτο μου και σου γράφω.

Συγνώμη που φέρθηκα έτσι.Ένιωσα πολύ βλάκας. Σε αναστάτωσα χωρίς λόγο. Θέλω να μιλάμε. Θέλω να σε βλέπω. Κι αν ο μόνος τρόπος να σε βλέπω είναι φιλικά.Θα συμβιβαστώ. Τουλάχιστον θα ξέρεις οτι έχεις ένα άτομο δίπλα σου που σε  αγαπά πολυ.

Πονάει να ξέρω οτι θα έπρεπε να σε βλέπω μόνο φιλικά. Αλλά μόνο αυτή την επιλογή μου έδωσες. Δεν μου έδωσες την ευκαιρία να σε διεκδικίσω. Μου απάντησες πως αν είναι αυτό που θέλω , τοτε αυτό θα γίνει. Την ίδια νύχτα έμαθα πως μου είχες πεί ψέμματα για ένα θέμα που είχαμε συζητήση παλία. Ένιωσα μαλάκας. Ίσως να με πείραξε παραπάνω απ’όλα. Μαζί του ναι, με μένα οχι; Γιατί; Γιατί;

Την επομένη ζήτησα εξηγήσεις. Δεν είχες κατι ιδιαίτερο να μου πείς. Σου ζήτησα να αλλάξουμε συζήτηση.Με πονούσε πολυ. Επέμενες οτι η σχέση που θες εσύ θα κρατήσει, ενω η σχέση που θέλω εγώ κάποτε θα χαθεί. Επέμενα πως δεν είναι έτσι. Πως δεν θα μου περάσει τόσο εύκολα. Πως δεν είμαι έτσι. Δυστυχώς δεν με ήξερες τόσο καλά.

Ένιωσα πως φοβάσαι να το προσπαθήσεις μαζί μου. Δεν κατάλαβα το γιατί. Όλοι αξίζουμε μια ευκαιρία. Εγώ γιατί οχι; Σου ζήτησα να ξαναβρεθούμε. Δεν σε είδα αρκετά. Ήθελα να σε απολαύσω κι άλλο. Υποσχέθηκα πως δεν θα σε αγγίξω. Ήθελα απλά να σε δω, εδώ και τώρα. Εσυ, δεν ήθελες.

Μου είπες να το σκεφτώ. Να σκεφτώ όσα είπαμε. Και να βρεθούμε αύριο. Σου είπα οτι δεν μπορώ. Μου είπες αν χρειαστεί θα βρεθούμε στον αυτοκινητόδρομο. Ηρέμησα.

Τουλάχιστον θα σε έβλεπα.Τουλάχιστον θα μιλούσαμε.

Οδήγησα σπίτι. Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Σε ήθελα εδώ δίπλα μου.

Αναλογίστηκα…

Ίσως είναι την ιδέα που ερωτεύτικα. Και όχι το άτομο. Ίσως μου άρεσει να ερωτεύομαι για να πονάω. Είμαι μαζοχιστής. Δεν θέλω να χαθούμε. Δεν θέλω γαμώτο.

Περίμενα πως και πως το αύριο.Θα σε ξαναέβλεπα.

Σε παίρνω τηλέφωνο. Δεν απαντάς.

Κοιμάται ακόμη σκέφτομαι. Περνάνε τρείς ώρες. Σε ξαναπέρνω, απαντάς.

Τι κάνεις ; Σε έπερνα πριν και δεν με πήρες ποτέ πίσω.

Το ξέρω θα σε πάρω σε λίγο, κάνω κάτι.

Περίμενα. Καθόμουνα σε αναμμένα κάρβουνα. Ήθελα να έρθεις, να μιλήσουμε. Ήξερα τι θα σου πώ. Τα σκέφτηκα. Ήθελα να έρθεις να δείς που ζω, που αναπνέω, που σε σκέφτομαι. Πέρασαν δύο ώρες και ακόμη δεν με είχες πάρει τηλέφωνο. Άρχισα να μελαχολώ. Συνειδητοποίησα πως δεν ήθελες να βρεθούμε. Σου στέλνω μήνυμα.

Θα σε δω;

Δεν μπορώ σήμερα κάτι μου έτυχε. Μπλά μπλά μπλα.

Νευριάζω. Σε παρακαλάω να το κάνεις για μένα. Το είχα ανάγκη. Έπρεπε να εξωτερικεύσω τα συναισθήματα μου.Έπρεπε να τελειώσει αυτό μέσα μου. Δεν μπορούσα να περιμένω άλλο.Μου είπες θα με πάρεις πιο αργά να μιλήσουμε. Το υποσχέθηκες.

Δεν με πήρες ποτέ.

To be continued..

Tags: depression, lonely, lost love, love, me, memories, problems, unloved, έρωτας, θέλω, παράνοια, τέλος
Posted in Blog | Comments (7)

Η μαύρη θάλασσα. [Part I]

December 29th, 2008

Οδηγούσα. Σκέφτομουν έντονα.

Ήρθε η ώρα να σε ξαναδώ. Μετά από ένα μήνα. Ένας μήνας αιώνας. Η καρδιά μου χτυπούσε λες και ήθελε να βγεί απ’το κορμί μου. Εσυ με περίμενες.

Μόλις είχες σβήσει το τσιγάρο σου. Μπορούσα να το μυριστώ ακόμη. Τα πόδια μου έτρεμαν, περπάτησα διστακτικά στο αυτοκίνητο σου. Ήξερα πως καταβάθος έκανα ένα τεράστιο λάθος. Μου χαμογέλασες. Σου χαμογέλασα. Προσπάθησα να μην σου δείξω πόσο σε πεθύμησα. Αλλά μέσα μου λαχτάρουσα την στίγμη που θα σε άγγιζα ξανά. Την στιγμή που θα σε φιλούσα. Απαγορευμένες κινήσεις που θα με κρατούσαν στην ζωή λίγο ακόμη.

Με ρώτησες αμήχανα πως περνώ. Τι άλλαξε στην ζώη μου;

Χαμογέλασα ξανά. “Η ζωή μου είναι πλέον σε παύση” απάντησα απογοητευμένος.

Προσπάθησες να με παρηγορήσεις λέγοντας μου οτι και έσυ στην ίδια κατάσταση βρίσκεσαι, λόγω μαθημάτων όμως και όχι λόγω προσωπικής επιλογής. Κολλήσαμε στην κίνηση. Η αμηχανία στον αέρα ήταν τόσο έντονη όσο το άρωμα σου στα πνευμόνια μου που θύμιζε πάλιες στιγμές. Θα πέρναμε κάφε και θα πηγαίναμε κάπου να μιλήσουμε. Μόνοι μας. Εγώ και εσύ.

Επέμενες να με κεράσεις. Σε περίμενα στο αυτοκίνητο ακούγοντας την μουσική σου. Κάμια σχέση με τα γούστα μου. Κι όμως γούσταρα.

Αναλογιζόμουνα τις συνέπειες τον πράξεων μου. Ήξερα πως δεν έπρεπε να σε δω. Ήξερα πως δεν άξιζες να σε δω. Αλλά το είχα ανάγκη, έστω και αν αργότερα το μετάνιωνα πικρά.

Ήρθες πίσω με τον καφέ. Έλειψες για πέντε λεπτά και σε είχα ήδη επιθυμήσει. Δεν ήθελα να φύγεις από πλάι μου και ας μην μπορούσα να σε έχω οπώς θα ήθελα να σε έχω.

Που πάμε;

Πάμε κάπου που πάω συχνά , αγναντεύω το κύμα και ακούω μουσική.

Χαμογέλασα ικανοποιημένος. Θα με έπαιρνες σε ένα τόπο που πήγαινες μόνο εσύ. Αλλά αυτή την φόρα θα ήμουν και εγώ μαζί σου. Ένιωσα ξεχωριστός. Ίσως τα πράγματα άλλαξαν, συλλογίστηκα. Περπατήσαμε μέχρι τα βράχια. Δεν άντεξα. Λύγισα. Προσπάθησα να σε φιλήσω. Με σταμάτησες.

Τι κάνεις;

Διεκδικώ αυτό που θέλω, απαντάω.

Γιάτι ο επιμένων νικά. Και σε φιλώ παθιασμένα.

Σταμάτα, αφου είπαμε..

Τι είπαμε;

Τα πόδια μου τρέμανε. Μπορούσες να το δείς. Σε είχα πεθυμήσει πολύ γαμώτο, και δεν ήθελα να σε ξαναχάσω μέσα απο τα χέρια μου.

Πάμε πίσω στο αυτοκίνητο.

Σου ζητάω. Είχα παγώσει. Σε έβλεπα , ήσουν πολυ αμήχανη. Άγγιξα τα μαλλία σου.

Μην είσαι ετσι.

Αφού είπαμε οτι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο.

Δεν ήθελες;

Αφού σου ξεκαθάρισα την θέση μου.

Μπήκαμε μέσα. Συνέχισα να τρέμω. Θες τσιγάρο, με ρωτάς. Απαντάω καταφατικά κουνόντας το κεφάλι μου. Δεν ήξερα τι άλλο να σου πω. Ήθελες να το συζητήσουμε. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Ήθελα απλά να σε φιλήσω.

Το είχα απωθημένο. Ξαναφιληθήκαμε.

Σε έβλεπα. Συγχύστηκες.Πάντα ήσουν συγχυσμένη όσο αφορά το θέμα “ΕΜΕΙΣ”. Πότε δεν ήξερες τι ήθελες, και ποτέ δεν κατάλαβα τι σκέφτεσαι. Κι όμως εγώ ήμουν εκεί πάλι, δίπλα σου,να επιμένω πως υπάρχει σωτηρία αν μου δώσεις μια ευκαιρία. Μιλήσαμε. Δεν έδινα πολλή σημασία στα λόγια.Ήταν ένας ενοχλητικός θόρυβος που με εμπόδιζε να σε απολάυσω οπώς θα ήθελα να σε απολαύσω.Το μόνο που σου ζητούσα ήταν να με κοιτάς στα μάτια.

Με πήρες πίσω στο αυτοκίνητο μου.Έπρεπε να φύγω.Έπρεπε να φύγεις. Αγκαλιαστήκαμε. Σε φίλησα. Το απλανές σου βλέμμα έμεινε χαραγμένο στο νού μου. Το κάθε μου βήμα βαρύ.Τα μάτια σου, δύο κόσμοι που καταστρέφονται.

Ήξερα οτι ήταν η τελευταία φόρα που σε έβλεπα.

Έτσι ξαναγάπησα. Και έτσι πονάω άκομη.

Κι όμως δεν ήταν η τελευταία.

To be continued..

Tags: depression, lost love, love, me, memories, problems, unloved, you, έρωτας, παράνοια, τέλος
Posted in Blog | Comments (7)

Merry Christmas

December 25th, 2008

Merry Christmas EVERYONE..

May this christmas find you with your loved ones..

and may all your wishes come true!

Everyone deserves a taste of happiness.

Listen to the song carefuly,it’s one of my favourites.

Lefty

Posted in Blog | Comments (2)

People..

December 23rd, 2008

People never change
They stay the same.
And whatever they do, to try to convince you
that they changed.
They haven’t.
Next time somebody tells you.
I changed.
Hit him.

P.S Emetos

Posted in Blog | Comments (7)

So This is Christmas, And What Have You Done?

December 16th, 2008

Dear Santa,

Σου γράφω φέτος πάλι με την ελπίδα οτι ίσως εν με ξεχάσεις πάλε. Πέρυσι πάντως - η αλήθεια να λέγεται- έσχιεσες με. Θέλω να πιστεύω οτι αυτό το χρόνο ήμουν αρκετά φρόνιμος. Εκτός από κάτι μεθύσια δεξιά - αριστερά , που anyway όλα δικαιολογούνται λόγω χάλια ψυχολογικής κατάστασης, θέλω να πιστεύω οτι ήμουν οκ.

Γιατί ξέρεις ρε σάντα, είμαι που τζίνους του ανθρώπους που εν στάματουν ναν κάλοι. Που ότι τζιαί να γίνει, εν μου φκαίνει κατζία.. Μπορεί να αστιέψω για κάτι, αλλά ποττε εν το ενοοώ..

Είμαι που τζίνο το είδος που εν προς εξαφάνιση. Που διώ τζιαί εν ζητώ. Διώ τζιαί εν πέρνω. Αρέσκει μου να διώ, αρέσκει μου να θώρω τον κόσμο χαρούμενο. Τα κοντινά μου άτομα ναν χαρούμενα. Τζιαί αν ένει να με ρωτήσεις τώρα if you gave me the chance to be with someone (someone good) or my best friend.- Που ξέρεις πόσο πόλλα το θέλω και πόσο πολλά το χρειάζομαι-      I would tell you to give it to my best friend.Γιατί αρέσκει μου ναν ευτυχισμένοι οι γύρω μου.Γιατί εν μου αρέσκει ο φθόνος, η ζήλεια.. Εν είμαι έτσι..  Αρέσκει μου η θετική ενέργεια γύρω μου,τζιαί ας μεν έρχεται που εμένα ας εν που τους γύρω μου.

Φέτος σάντα θέλω να δώσω και να πάρω αντάλλαγμα. Θέλω να νιώσω πως υπάρχει ένας πολλά καλός λόγος να ζω. Εν θέλω υλικά αγαθά. Εν θέλω καινούργιο κινήτο,καινούργιο αυτοκίνητο,καινούργιο computer.. Εν τα θέλω πλέον. Θέλω ένα πράμα που σου το ζητώ εδώ και πολλά χρόνια. Ζητώ σου το και εσένα, ζητώ το στα γενέθλια μου αμα κλέιω τα μάτια μου και φυσώ τα κεράκια.. Αλλά εν το θώρω να έρκετε. Γιαυτό φέτος ελπίζω σε σένα.Έλπίζω οτι τούτη τη φορά εννά με ακούσεις.. Ελπίζω οτι εν θα με ξεχάσεις.. Ελπίζω οτι you will make my wish come true.

Φέτος θέλω απλά.. να νιώσω αληθινά ευτυχισμένος.

Υ.Γ Και please.. No more drama.

Tags: christmas, christmas hate, lonely, love theories, unloved, όνειρα, παράνοια
Posted in Blog | Comments (10)

τι μου φταίει;

December 15th, 2008

εγώ
το παρελθόν
οι ερωτήσεις
έσυ
οι άλλοι
οι υποσχέσεις
το ψέμα
η αγάπη
η σιωπή
ξανά εγώ
η εμπιστοσύνη
εγώ και εσυ
εγώ
εγώ

Tags: imagination, love theories, problems, unloved, αγάπη, εγω
Posted in Blog | Comments (2)

Sometimes we should look..

December 11th, 2008

because if we dont have a soul, we dont have anything..

Posted in Blog | Comments (2)

10 + 3 Facts Of This Friday

December 7th, 2008

1. Έγινα πίττα στο Cafe Royale (πάλε)

2. Ήπια παραπάνω από οτι την προηγούμενη φόρα (ίσως να μεν εξανάπια τόσο in my whole life)

3. Παραπάνω που το μισό της νύχτας στο Cafe Royal εν το θυμούμαι.Complete black out.

4. Εξόδεψα £80 την συγκεκριμένη νύχτα.

5. Έμπηξα τα κλάματα (ΝΑΙ, I know, ρεζιλίκια - πρώτη φορά πιττώνω τζιαί κλαίω)

6. Έκλαιε τζιαί μια φίλη μου, τζιαί όταν την ερωτήσαν γιατι κλάιεις έιπεν τους επέιδη εν θέλει να κλαίω εγώ  (χα-χα)

7. Έφαα την σχιστή που τες σκάλες του σπιθκιού μου - all the way down - σαν την μάππα.

8. Έππεσα με δύναμη πας το κρεβάτι και έσπασε.

9. Έβραζα κάτι,επήρε φωτιά(!) -I panicked-έσυρα νερό και εκαμά τα πού*****.

10. Έσπασα ένα ποτήρι(καταλάθος), τζιαί εσχιόνοσα ολόκληρό ποτό πάνω μου.

11.Εν ξέρω γιατί έκλαια, απλά θύμουμαι οτι εμιλούσα έντονα με μια πολλά καλή μου φίλη (τζιαί ναι θυμούμαι τι ελαλούσαμε, τζιαί ναι ενοούσα τα..)

12. Eίδα ένα φίλο μου που είχε καίρο να τον δώ και εσυνειδητοποίησα πως επεθύμησα τους τζιαίρους που εκάμναμε πολλή παρέα..

Last but not least..

13. Εσυνειδητοποίησα οτι νιώθω πολλά μόνος μου τελευταία, ότι απλά περπατώ τζιαί εν ξέρω που πάω.. Ώρες ώρες έχω αποφασιστικότητα τζιαί λαλώ “ΝΑΙ,I can do it, I can believe in my self”.. Τζιαί ώρες ώρες λαλώ “Εν μπορώ άλλο, εκουράστηκα.. εβαρέθηκα..”. Είμαι διχασμένος.

P.S : Λαλούν οτι άμα είσαι πίττα φκάλεις που μέσα σου τζίνα που εν μπορείς να φκάλεις υπο κανονικές συνθήκες. No further Comments. To παρακάτω τραγούδι εκόλλησε μου άγρια..

Tags: drunk, London, Λονδίνο, μεθυσμένος, τέλος
Posted in Blog | Comments (10)

© 2009 LeftyisRight.com | Design by DemusDesign | Choice theme by Theme Lab and Search Optimization. Powered by WordPress